Over vrijkaartjes, houten banken en hoop Door Robin van Koert Na afloop van de wedstrijd spraken mijn broer en ik troostende woorden voor het groepje eenzame supporters uit Schiedam. De FC had zojuist de Schiedamse Voetbal Vereniging met 3 - 1 verslagen en wij hadden medelijden met de fans die van ver en helemaal voor niets waren gekomen. De Schiedammers keken ons niet begrijpend aan. "Wij zijn geen mooi weer supporters, maar echte fans", zei de jongen in het SVV shirt, "wij komen nooit voor niets". Verbaasd keken wij elkaar aan. Dit was allemaal nieuw voor ons. Het was onze allereerste FC wedstrijd. Vrijkaartjes. Betalen, verliezen en zo reageren. Onbegrijpelijk. De eerste les van onze stoomcursus supporter. Die gratis kaartjes hadden ons over de streep getrokken. Op de fiets waren we naar De Vliert gegaan, waar we op de houten banken naast de hoofdtribune kwamen te zitten. Samen met niet veel meer dan vijftienhonderd andere enthousiastelingen in een akelig leeg stadion. Eerder dat jaar had ik Feyenoord - Ajax in een stampvolle De Kuip mee mogen maken. Op comfortable stoeltjes, nauwelijks tien meter van de rand van het veld verwijderd. Je rook het zweet, hoorde de spelers hijgen tijdens en na een inspanning en kon je helden bijna aanraken. Het contrast kon bijna niet groter zijn. Gelukkig was het in De Vliert gratis, dachten we. Half drie. De aftrap. Vergeten was de sfeerloze omgeving. Plotseling waren we vol aandacht voor die twee-en-twintig mannen op de grasmat in de verte. De zenuwen gierden al snel door onze kelen. Bij elke aanval van de Schiedammers vreesde ik het ergste, bij pogingen van de FC leek succes onmogelijk. Langzaam werden we verder de wedstrijd ingezogen. Vol bewondering keken we naar de mooie shirts van de gasten uit het westen. Rood met groen op de manier van Feyenoord, maar dan met twee witte mouwen. Witte broeken en rode en groene banden over de witte sokken. Geweldig. Niettemin bleven we trouw aan wit en blauw. Drie keer konden we juichen. Eén keer waren we stil. Na afloop wisten we het zeker. Echte FC fans wilden we worden. Ik had wel verhalen gehoord over de FC in de Eredivisie en herinnerde me vaag enige zwart-wit beelden tijdens het toenmalige Sport in Beeld. Voor mij hoorden FC Den Bosch en de Eerste Divisie echter bij elkaar. Die eerste keren misten we nog wel eens een doelpunt. Gewend als we waren aan de herhalingen op televisie. Ik herinner me nog goed hoe vreemd het voelde het doelpunt niet nog een keer te kunnen zien. Scoren gebeurde evenwel zelden aan de lopende band in De Vliert. We leerden dan ook snel. Op een mooie avond versloeg de FC de sportclubbers uit Veendam met 7 - 4. We hadden geen enkel doelpunt gemist. Zoals blauw en wit bij de Eerste Divisie leek te horen, zo schenen de nacompetitie en de FC onmogelijk samen te kunnen gaan. Die ene keer bevestigde een 2 - 0 nederlaag in de slotwedstrijd tegen de toen nog niet superboeren van De Graafschap die regel. Toen kwam 1983 en werd alles anders. Jarenlang streed ons cluppie mee om de UEFA Cup plaatsen, maar mocht daar slechts aan ruiken. Uiteindelijk daalde onze helden toch weer af. Van Volendam werd de 'Heen en Weer' geleend, waarna seizoenen in de Eerste Divisie en Eredivisie elkaar met grote regelmaat afwisselden. In 2005 / 2006 is FC Den Bosch weer terug in de Eerste Divisie. Het zal wennen zijn. Geen Ajax, Feyenoord of PSV meer op bezoek. Na de uitschakeling voor de KNVB beker door Excelsior Maassluis is een ontmoeting via het lot met die toppers eveneens uitgesloten. Sinds het begin van de jaren tachtig bracht de FC ongeveer de helft van haar bestaan door in de divisie van de kleintjes. De laatste jaren is het een beetje van het servet en het tafellaken. Op de degradatie volgde een ware uitloop van spelers, waaronder 'onze' Koen. Het resultaat is een groep van slechts veertien Eerste Divisie-waardige spelers, aldus de nieuwe trainer. Treurnis alom? Het is maar hoe je het bekijkt. In Engeland is het glas altijd half vol. Het is niet voor niets dat Monty Python hier vandaan komt. 'Always look on the bright side of life', zongen de Monties jaren geleden al ... en nog steeds. De houten bank van lang geleden was afgelopen vrijdag een aangename bureaustoel. Het veld van toen werd het scherm van mijn laptop met het scorebord op de FC website. De 3 - 1 van al die jaren terug werd 1 - 3. Pijnlijk. Een slecht begin, maar voor de echte supporter is er altijd hoop op een betere toekomst. Mijn cluppie leeft nog en heeft volop talent. Het komt goed. Eén ding is in ieder geval zeker. Kampioenschap of niet, wel of geen promotie, dit jaar heeft de FC de speler met de mooiste naam: Prince Rajcomar. Robin van Koert, 15 augustus 2005