Passie en vissen Door Robin van Koert "Powel is excellent!", begon het sms-je van mijn goede vriend Ian, een hartstochtelijk Millwall fan. "The lad scored on his debut!", vervolgde hij enthousiast. Enige dagen eerder hadden we tekstberichten uitgewisseld over de overgang van Berry Powel van mijn Brabants cluppie naar zijn Lions. Ian wilde wel eens wat meer weten over de hem volledig onbekende mogelijke redder van Millwall FC. Berry is geen Ruud van Nistelrooij, schreef ik in een van die berichten. Hij is evenwel snel en weet het net van de tegenstander goed te vinden. Mokkend voegde ik toe dat de Zuid-Londenaren de Bossche kansen op de promotie-playoffs danig verminderd hadden. "Sorry hoor. Dat is nou eenmaal het lot van de kleine clubs", sms-de hij nonchalant terug. Is FC Den Bosch een kleine club vergeleken bij Millwall, vroeg ik mijzelf af. Ik dacht het niet. De FC is immers gewikkeld in de strijd om promotie naar de hoogste divisie in het Nederlandse voetbal, terwijl Ian's helden zich waarschijnlijk niet eens in de eerste divisie van het Engelse voetbal kunnen handhaven. Samen met het Brighton van zijn vriend Martin en Crewe Alexandra lijken de Lions gedoemd af te dalen richting de kelder van het betaalde voetbal in Engeland. Slechts één divisie zou hen volgend jaar wel eens kunnen scheiden van het amateurvoetbal. Lange halen, snel thuis is hoe je het spel zou kunnen omschrijven in die lagere divisies van de FA. Waarom verwisselde Berry de FC dan toch zo gretig voor Millwall? Het antwoord bestaat waarschijnlijk uit slechts één woord: passie. Alhoewel ook in Nederland de laatste jaren steeds meer mensen de weg naar de stadions weten te vinden, is de beleving niet vergelijkbaar met Engeland. Vierduizend toeschouwers in het nieuwe De Vliert zorgen voor een veel betere sfeer dan de tweeduizend in het oude De Vliert, maar toch. De sfeer die meer dan tienduizend fanatieke Southampton aanhangers in het beroemde Saint Mary's creëeren is natuurlijk niet te vergelijken met die van een paar duizend fans in het Jan Louwers stadion in Eindhoven. Zijn vertrek is een verlies voor de FC, maar ik begrijp Berry wel. Passie is echter niet het enige antwoord. Het is ook het verhaal van de steeds groter wordende vis. Wie heeft nog nooit de tekening gezien van het visje dat bijna door een iets grotere vis opgegeten wordt, die op zijn beurt weer door een grotere vis opgejaagd wordt en zo verder? Van Nooit Gedacht, via Margriet, FC Den Bosch, SC Heerenveen en PSV ging 'onze' Ruud naar het grote Manchester United. Zijn transfer naar Vitesse, brengt Paul Verhaegh halverwege dat rijtje. Millwall mag dan onderaan de Engelse eerste divisie bivakkeren, de club heeft aanzienlijk meer te besteden dan de blauw-witten uit de Brabantse hoofdstad. Daarnaast speel je in de Engelse eerste divisie min of meer in de etalage voor de Premiership. Ik gun Berry van harte een kans bij een club uit de hoogste Engelse afdeling. Misschien denkt hij dan nog eens aan de FC. De club die hem zijn kans gaf. Gelukkig is mijn cluppie niet de kleinste vis in de voetbalvijver. De debutant in de eerste divisie, FC Omniworld, is aanzienlijk kleiner. Vandaar dat de keuze voor Hilmi Mihci niet moeilijk was na de Noorse afwijzing. Eén spits vertrekt, een ander komt voor hem in de plaats. De Bossche aanval blijft scoren. De playoffs blijven binnen bereik. Vooral nadat naaste concurrent FC Volendam door de blauw-witten in De Vliert werd verslagen. Gelukkig geen transfers meer de komende maanden. Het vertrek van Berry en Paul behoort tot het verleden. Jammer, maar niets meer aan te doen. De FC moet roeien met de riemen die het wel heeft. Met Nederlands vernuft en Engelse passie ... "There is only one Hilmi Mihci, one Hilmi Mihci, there's only one Hilmi Mihci!".