Fietsend de wereld Door Robin van Koert Vanuit het raam zie ik een strakblauwe winterse lucht zich uitstrekken over Londen. Terwijl de zon me langzaam verwarmt verzink ik in gedachten. Ruim vier jaar wonen we in deze stad en dit is ons derde 'thuis'. Opnieuw in Noord-Londen. Woningen worden zelfs per week verhuurd. Een huurovereenkomst van een jaar is standaard. Regelmatig verhuizen is het resultaat. Kopen willen we niet. Tot verbazing van onze Engelse vrienden, voor wie dat een levensdoel is. Liefst meteen in je eerste baan of onmiddelijk na de universiteit. Verandering van spijs doet eten, zeggen ze echter in Nederland. Het is waar. Elke buurt heeft haar eigen charmes. Het ontdekken van de nieuwe omgeving is telkens weer verfrissend. De radio kondigt het nieuws van een uur aan. Tijd voor de fiets. Na een ochtend thuis werken volgt het kantoor. Fietsen door Londen is een avontuur. Hier zijn tweewielers niet aan de macht. Ik begin de afdaling naar het centrum. De eerste kilometers zijn rustig. Victoriaanse huizen. Veelal wit, maar ook in pastelkleuren. Een winkelstraat met een ouderwetse groente-handelaar, de Indiase 'cornershop' voor late boodschappen. In een park laten mensen honden uit. Kinderen rennen achter een bal. Geleidelijk verschijnt meer verkeer op de weg. Meer mensen ook. Kantoorpersoneel wandelt in de winterse zon. Anderen lunchen op een terras. Genietend van de wind in mijn gezicht voel ik me zweven. Met een laatste zwaai draai ik de straat naar mijn eindbestemming in. 'Hola, Robin', groet een Zuidamerikaanse collega. Net binnen overhoor ik een discussie in het Frans tussen twee Afrikanen. Op de trap wisselen twee jonge vrouwen gedachten uit in het Arabisch. Dit is Londen voor mij. Elke dag de wereld. Robin van Koert, 26 februari 2005